Peelingi

Kwas glikolowy To najprostszy kwas alfa-hydroksylowy (AHA), pozyskiwany z trzciny cukrowej

i niedojrzałych winogron. Dzięki małej cząsteczce najlepiej nadaje się do zastosowań terapeutycznych w dermatologii.

Wpływ na naskórek:

• zmniejsza adhezję komórek rogowych (keratynocytów) między warstwą rogową a warstwą ziarnistą naskórka;
• pełni rolę nośnika dla witamin, większych cząsteczek itp.;
• niszczy zmiany spowodowane nadmiernym rogowaceniem, sprzyja regeneracji komórek, zwiększa zdolność wiązania wody.

Wpływ na skórę właściwą:

Cząsteczki AHA penetrują w postaci niezmienionej do skóry właściwej. Badania na bioptatach skóry człowieka wykazały, że AHA pobudza syntezę substancji międzykomórkowej (glukozoaminoglikanu) i nowych włókien kolagenowych w brodawkach skóry właściwej. Wielokrotnie cytowane prace Ditrego i wsp. (1996) wykazały, że zewnętrzna aplikacja

AHA w stężeniu 25% powoduje zgrubienie skóry o ok. 25%, poprawia jakość włókien kolagenu i elastyny. Dzięki temu zwiększa się ilość glukozoaminoglikanu i kwasu hialuronowego, a w przeciwieństwie do tretinoiny nie powoduje śródmiąższowego odczynu zapalnego.

W hodowli ludzkich fibroblastów inkubowanych przez 24 godziny z kwasem glikolowym stwierdzono indukcję syntezy kolagenu, w przeciwieństwie do hodowli fibroblastów pozbawionych kwasu glikolowego.

Kwas glikolowy:

• zmniejsza adhezję keratynocytów; odbudowuje spoistą warstwę rogową;
• normalizuje strukturę naskórka i sieć kolagenową;
• indukuje proliferację komórek (gł. w warstwie ziarnistej);
• zwiększa grubość naskórka;
• zmniejsza częstość występowania atypii komórkowych (stanów przedrakowych) in vivo;
• zwiększa gęstość włókien kolagenowych in vitro;
• zwiększa ilość fibroblastów in vitro;
• zwiększa ilość glukozoaminoglikanów w naskórku i skórze właściwej.

Mechanizm działania:

Mechanizm działania AHA nie jest jeszcze w pełni poznany. Istnieją jednak pewne hipotezy na ten temat:

AHA kompetytywnie blokuje enzymy, takie jak fosfofruktokinaza, transferaza siarczanowa i fosforanowa, co skutkuje zwiększonym wytwarzaniem mukopolisacharydów i glukuronianów. Po podaniu wolnego AHA (np. podczas peelingu) mogą powstawać kompleksy jonów wapnia w przestrzeni międzykomórkowej z AHA w warstwie zbitej naskórka. Desmosomy komórkowe między keratynocytami (komórkami rogowymi naskórka) zostają zniszczone zależnie od pH środowiska. Dotychczas nie badano w sposób systematyczny, czy lepsze wyniki uzyskuje się przy zastosowaniu peelingu z AHA o stężeniu 70% i przy niższym pH, czy przy mniejszym stężeniu i przy wyższym pH. Jednak zawsze bezpieczniej jest zastosować częściej ten drugi wariant (mniejsze stężenie i wyższe pH), a także odpowiednie kombinacje innych kwasów (na podstawie piśmiennictwa - patrz metryka broszury).

Kwas salicylowy również należy do grupy kwasów hydroksylowych, jednak w przeciwieństwie do kwasów alfa-hydroksylowych ma grupę hydroksylową w pozycji beta. Powoduje usunięcie kolejnych warstw komórek warstwy rogowej naskórka, począwszy od zewnątrz do wewnątrz. Kwas salicylowy (do stężenia 30%) powoduje złuszczanie naskórka, nie wywołując przy tym odczynu zapalnego. W połączeniu z kwasem glikolowym kwas salicylowy nasila jego działanie. Medyczne zastosowania rozpoczynają się od stężenia 2%. Peeling enzymatyczny polega na rozpadzie białek pod wpływem enzymu proteazy, zjawisku podobnym do trawienia. W obecności papainy i/lub bromelainy (enzymy roślinne) i wody, keratyna ulega denaturacji od zewnątrz do wewnątrz, co objawia się złuszczaniem naskórka. Substancje te od stuleci stosowane były w Ameryce Południowej do pielęgnacji urody. Zostały wykorzystane w naszych produkach, aby

zwiększyć skuteczność ich działania.

Nomenklatura chemiczna:

Zobojętnianie oznacza przesunięcie wartości pH roztworu w kierunku 7 (obojętnego). Oznacza to, że zdysocjowane jony H+ zostają związane i unieczynnione po dodaniu zasady (H+ + OH H2O). Powstający jednocześnie glikolan praktycznie nie przenika przez nieuszkodzoną warstwę rogową i jest biologicznie nieczynny. W procesie buforowania łączy się silny kwas (np. kwas glikolowy) z jego słabą zasadą (np. glikolan sodu). Wartość pH takiego roztworu trudno jest zmienić (H+ + OH  H2O). Niezdysocjowane cząsteczki kwasu w roztworze dysocjują dalej (R-COOH  R-COO + H+). Zjawisko to występuje najsilniej, gdy wartość pH roztworu wynosi 1 jednostkę powyżej lub poniżej jego pK (stałej dysocjacji kwasowej). Dla kwasu glikolowego wartość ta wynosi 2, 3.